Money Review, Δευτέρα 12/10/2026
Με βάση τον ορισμό της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Κίνα θα θεωρείται πολύ σύντομα μια χώρα υψηλού εισοδήματος. Όμως το Πεκίνο προτιμά να μην βρίσκεται στο ίδιο κλαμπ με τις πλούσιες χώρες του κόσμου.
Την ώρα που οι ΗΠΑ και η Κίνα εξακολουθούν να δίνουν μια μάχη για επιρροή, το Πεκίνο παρουσιάζεται ως υπέρμαχος των χωρών του Παγκόσμιου Νότου στη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία. Επιπλέον, όσο κατατάσσεται στις «αναπτυσσόμενες» χώρες από τους διεθνείς οργανισμούς δεν χρειάζεται, μεταξύ άλλων προνομίων, να συνεισφέρει σε ορισμένα παγκόσμια ταμεία για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
φωτ. Shutterstock«Η Κίνα θα είναι πάντα μέλος του Παγκόσμιου Νότου και του αναπτυσσόμενου κόσμου», δήλωσε ο πρόεδρος Xi Jinping σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα κατά τη διάρκεια εκδήλωσης των Ηνωμένων Εθνών το 2024, θυμίζει η Wall Street Journal.
Ωστόσο, αναμένεται να εισέλθει στην κατηγορία των χωρών υψηλών εισοδημάτων όταν η Παγκόσμια Τράπεζα θα δημοσιεύσει τα σχετικά στοιχεία με βάση τους υπολογισμούς της για το 2026, τον επόμενο Ιούλιο.
Η Παγκόσμια Τράπεζα κατατάσσει τις χώρες με βάση το ακαθάριστο εθνικό εισόδημα, δηλαδή το συνολικό ποσό που κερδίζουν οι κάτοικοι και οι επιχειρήσεις μιας χώρας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Τα εθνικά νομίσματα μετατρέπονται σε δολάρια χρησιμοποιώντας μια μέθοδο εξομάλυνσης των διακυμάνσεων των συναλλαγματικών ισοτιμιών.
Έτσι, για το 2025, η Παγκόσμια Τράπεζα υπολόγισε το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό εισόδημα της Κίνας στα 14.230 δολάρια, οριακά κάτω από το κατώφλι των χωρών υψηλού εισοδήματος, το οποίο ανέρχεται στα 14.375 δολάρια.
Το κατώφλι για την κατηγορία υψηλού εισοδήματος αναμένεται να ανέλθει στα 14.554 δολάρια για το 2026, γεγονός που σημαίνει ότι το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό εισόδημα της Κίνας θα πρέπει να αυξηθεί κατά 2,3% για να ξεπεράσει αυτό το όριο. Πρακτικά, όπως αναφέρεται σε ανάλυση του Philip Schellekens, επικεφαλής οικονομολόγου για την Ασία και τον Ειρηνικό στο Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη (UNDP), χρειάζεται ρυθμός ανάπτυξης πολύ χαμηλότερος από αυτόν που παρουσιάζει η Κίνα ιστορικά, για να ξεπεράσει το όριο και να μπει στο κλαμπ των χωρών υψηλού εισοδήματος.
Ασφαλώς, ο χαρακτηρισμός «υψηλού εισοδήματος» με βάση τον ορισμό της Παγκόσμιας Τράπεζας απέχει πολύ από αυτό θεωρείται «πλούσιο» σε πολλές χώρες της Δύσης. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, το ακαθάριστο εθνικό εισόδημα ανά κεφαλήν ανερχόταν πέρυσι στα 88.810 δολάρια.
Αλλοι διεθνείς οργανισμοί έχουν το δικό τους σύστημα για την κατηγοριοποίηση των κρατών. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο χαρακτηρίζει την Κίνα αναδυόμενη και αναπτυσσόμενη οικονομία, ενώ και ο ΟΗΕ την κατατάσσει στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου επιτρέπει στις χώρες να αυτοπροσδιορίζονται, και η Κίνα τοποθετεί τον εαυτό της στην κατηγορία των αναπτυσσόμενων χωρών.
«Είμαι της άποψης ότι η Κίνα θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να μην καταταγεί στις ανεπτυγμένες οικονομίες», λέει στη WSJ η Alicia García-Herrero, οικονομολόγος της γαλλικής τράπεζας Natixis.
Σύμφωνα με τον ορισμό της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Κίνα μπήκε στις χώρες «upper-middle-income» (στο άνω άκρο της κατηγορίας μεσαίου εισοδήματος) το 2010, δηλαδή την ίδια χρονιά που ξεπέρασε την Ιαπωνία, για να γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου με βάση το ΑΕΠ της.
Είναι, παρόλα αυτά, ο μεγαλύτερος εξαγωγέας του κόσμου, με εμπορικό πλεόνασμα που ξεπερνά το 1 τρισ. δολάρια τον χρόνο, για αυτό και εύλογα ανακοίνωσε πέρυσι ότι δεν θα χρησιμοποιήσει την ιδιότητα της αναπτυσσόμενης χώρας για να κερδίσει ειδική μεταχείριση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, όπως για παράδειγμα περισσότερο χρόνο για την εφαρμογή συμφωνιών.
Η Κίνα έχει δηλώσει ότι στοχεύει να επιτύχει κατά κεφαλήν ΑΕΠ αντίστοιχο με εκείνο μιας «μέσου επιπέδου ανεπτυγμένης χώρας» έως το 2035. Πρόκειται για ένα επίπεδο που τα κρατικά μέσα ενημέρωσης έχουν προσδιορίσει σε ποσό άνω των 20.000 δολαρίων.
Σε κάθε περίπτωση, οι «ταμπέλες» αυτές μπορεί να είναι παραπλανητικές, ειδικά σε μια χώρα με τόσο μεγάλες ανισότητες. Γιατί παραθαλάσσιες πόλεις της Κίνας, όπως η Σανγκάη και το Σενζέν, είναι πλούσιες εδώ και χρόνια με βάση τα περισσότερα κριτήρια, όμως το φτωχότερο 20% του πληθυσμού της Κίνας ζούσε πέρυσι με λιγότερα από 120 δολάρια τον μήνα.
moneyreview.gr
